AIS E-waste

จำนวนขยะที่เก็บได้

0

ชิ้น

ค่า CO² ลดลง

0

กิโลกรัมคาร์บอนสมมูลย์

จำนวนขยะที่เก็บได้

0

ชิ้น

ค่า CO² ลดลง

0

กิโลกรัมคาร์บอนสมมูลย์

แหล่งที่มาของการคำนวนค่า CO² : โครงการจุฬาฯ รักษ์โลก

ขยะอิเล็กทรอนิกส์ในประเทศไทย อันตรายที่อาจเปลี่ยนโลกนี้ไปตลอดกาล

“ผลิตภัณฑ์ชิ้นนี้จะเปลี่ยนแปลงโลกไปตลอดกาล”

เมื่อไรที่ได้ยินประโยคนี้ ถึงแม้มันจะฟังดูไกลตัว แต่หัวใจของเราก็มักจะพองโตขึ้นเล็กน้อยด้วยความหวังเสมอ ความหวังที่ว่าสิ่งประดิษฐ์ เทคโนโลยี หรือนวัตกรรมชิ้นนี้จะเข้ามาทำให้ชีวิตของเราดีขึ้น สะดวกสบายขึ้น มีความสุขมากขึ้น และโลกของเราคงจะสดใสขึ้นได้ไม่มากก็น้อย

วันเวลาผ่านไป ประโยคเหล่านี้ผ่านเข้ามาในหูของเราบ่อยขึ้นเรื่อยๆ ทุกวันนี้นวัตกรรมต่างๆ อยู่ห่างกับเราในระดับที่ใกล้กว่าที่คิด ทุกครั้งที่มีผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ออกมา เราทุกคนมักจะติดตามเรื่องราวและข่าวสารของมันอยู่เสมอ เฝ้ารอเวลาให้ถึงวันที่เราจะโยนเทคโนโลยีตกรุ่นในมือของเราทิ้งไป และซื้อเทคโนโลยีรุ่นใหม่ที่ทันสมัยมาไว้ในครอบครอง

ตลอดเวลาที่เราหลงละเมอไปกับความรวดเร็วและความสะดวกสบายของการใช้อุปกรณ์ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ เรามักจะไม่ได้ให้ความสนใจกับสิ่งที่โยนทิ้งไปเลยแม้แต่น้อย จริงอยู่เทคโนโลยีเหล่านี้ขยับชีวิตของเราให้ดีขึ้นมาก แต่อีกด้านหนึ่งของมันที่เราปล่อยปละละเลยกลับทำลายโลกใบนี้มากยิ่งเสียกว่า เพราะเจ้าของมือทุกข้างที่โยนทิ้งไปไม่มีความรู้ เพราะคนที่รับช่วงต่อไม่มีความพร้อม และเพราะความไม่รู้และความไม่พร้อมอันตรายกว่าที่ใครหลายคนคิด

 

การนำเข้าผลิตภัณฑ์เครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ในประเทศไทย

หากเริ่มเล่ากันจริงๆ แล้ว ผลิตภัณฑ์เหล่านี้ถูกนำเข้ามาจากต่างประเทศโดยผู้พัฒนา ทั้งในรูปแบบที่ผลิตจากต่างประเทศแล้วนำเข้ามาเพื่อขายหรือใช้งานที่ไทย และในรูปแบบที่นำเข้าวัตถุดิบมาผลิตเป็นสินค้าเพื่อส่งออกไปขายนอกประเทศอีกครั้ง อีกทั้งยังมีการลักลอบนำเข้าซากผลิตภัณฑ์เครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์มือสองหรือผลิตภัณฑ์ที่ใช้งานไม่ได้แล้วจากต่างประเทศเพื่อมาขายในไทยอีกด้วย ซึ่งหลังจากนำเข้ามาแล้ว ผู้บริโภคอย่างเราก็พร้อมที่จะทุ่มกำลังทรัพย์เพื่อซื้อสินค้าเหล่านี้มาใช้งานโดยไม่แม้แต่จะสนใจที่มาของมัน พร้อมแต่งตั้งให้มันเป็นอุปกรณ์คู่ใจ อย่างน้อยก็จนกว่าจะมีรุ่นใหม่ออกมา

 

E-Waste กับผลเสียต่อร่างกายและอันตรายต่อสิ่งแวดล้อม

เมื่อผลิตภัณฑ์เหล่านี้ร่วงหล่นจากมือของเราไปแล้ว มันจะถูกเรียกใหม่ด้วยชื่ออันสวยหรูว่า E-Waste หรือขยะอิเล็กทรอนิกส์ เป็นประเภทของขยะที่ยังไม่มีนิยามชัดเจน ส่วนมากจะเป็นขยะจากผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ใช้ในการประมวลผลข้อมูล โทรคมนาคม หรือใช้เพื่อความบันเทิง เช่น ขยะจากคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์เครื่องเสียง เครื่องเล่นเพื่อความบันเทิงต่างๆ รวมถึงโทรศัพท์มือถือที่พวกเราใช้กัน 

อย่างไรก็ตาม น้อยคนนักที่จะรู้ว่าขยะอิเล็กทรอนิกส์แทบทุกชิ้นมีส่วนประกอบของสารอันตรายที่อาจส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพ ไม่ว่าจะเป็นสารตะกั่วที่อาจทำลายระบบประสาท ต่อมไร้ท่อ ไต ระบบเลือด สารปรอทที่เป็นอันตรายต่อระบบประสาทส่วนกลาง สมอง และไขสันหลัง หรือแคดเมียมที่มีพิษเฉียบพลัน ทำให้ปอดอักเสบรุนแรง ไตถูกทำลาย และเป็นสาเหตุของอาการไตวาย รวมถึงสารอื่นๆ ที่ส่งผลเสียอีกมาก สารอันตรายทั้งหลายเหล่านี้อาจเกิดการรั่วไหลและตกค้างในแหล่งน้ำหรือในธรรมชาติ ซึ่งอาจส่งผลกระทบและก่อให้เกิดอันตรายต่อร่างกายของตัวเราและคนที่เรารักได้ในที่สุด

 

การจัดการที่ไม่ดี ความรู้ และกฎระเบียบที่ยังไม่มีในประเทศไทย

เพื่อที่จะป้องกันปัญหาเหล่านี้ โดยปกติแล้ว E-Waste ควรจะได้รับการคัดแยกประเภทหรือถูกเก็บและเรียกคืนโดยผู้ผลิตและผู้จำหน่ายสินค้า ซึ่งเป็นผู้ที่มีความรู้เรื่องการจัดการขยะอิเล็กทรอนิกส์เป็นอย่างดี และสามารถนำขยะไปผ่านกระบวนการจัดการที่ถูกต้องได้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในประเทศไทยกลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น ผู้ใช้งานผลิตภัณฑ์ในประเทศไทยส่วนใหญ่ยังไม่มีความตระหนักว่าซากผลิตภัณฑ์เป็นของเสียอันตรายที่ต้องมีการจัดการอย่างถูกวิธี และยังไม่มีความรู้ความเข้าใจในการคัดแยกซากผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์ ทำให้มีการทิ้งปะปนกับขยะมูลฝอยทั่วไป หรือขายให้กับซาเล้งและร้านรับซื้อของเก่า ภาระจึงไปตกอยู่กับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นซึ่งยังไม่มีระบบที่มีความพร้อมในการจัดการขยะประเภทนี้ ไม่ว่าจะเป็นกระบวนการคัดแยกหรือกระบวนการรีไซเคิลก็ตาม

เมื่อความไม่รู้และความไม่ตระหนักคือปัญหา แน่นอนว่าการแก้ปัญหาย่อมต้องเป็นการประชาสัมพันธ์เพื่อสร้างความรู้หรือรณรงค์เพื่อสร้างความตระหนักให้กับทุกคน แต่การแก้ปัญหาดังกล่าวในประเทศไทยก็ยังไม่มีประสิทธิภาพ การรณรงค์และประชาสัมพันธ์ให้ประชาชนและผู้ประกอบการทุกระดับเข้ามามีส่วนร่วมในการจัดการซากผลิตภัณฑ์ทั้งระบบยังขาดความต่อเนื่อง ตั้งแต่การเลือกซื้อผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม การใช้ซ้ำ การคัดแยก การเก็บรวบรวม การรีไซเคิล ไปจนถึงการบำบัดขั้นสุดท้าย

นอกจากปัญหาที่เกิดจากความไม่รู้ของผู้บริโภคแล้ว ยังมีปัญหาเกี่ยวกับข้อจำกัดด้านกฎระเบียบและแนวทางการปฏิบัติเพื่อการจัดการซากผลิตภัณฑ์ในภาพรวม ไม่ว่าจะเป็นกฎระเบียบในการคัดแยกซากผลิตภัณฑ์ กลไกการเรียกคืนซากผลิตภัณฑ์ และระบบการจัดเก็บค่าธรรมเนียมเพื่อจัดการกับซากผลิตภัณฑ์ แสดงให้เห็นถึงปัญหาของกฎหมายไทยที่ไม่เอื้ออำนวยให้มีการจัดการซากผลิตภัณฑ์อย่างมีประสิทธิภาพ

 

หากยังเป็นเช่นนี้ เทคโนโลยีที่มีอาจไม่ได้ส่งผลดีอีกต่อไป

ในประเทศไทย ปัญหามากมายเหล่านี้ยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในทุกขั้นตอน ตั้งแต่กระบวนการนำเข้ามาผลิต การใช้งาน การทิ้ง และการเก็บรวบรวม ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่ปัญหาที่เกิดในช่วงแรกเท่านั้น ยังไม่รวมถึงปัญหาที่ต้องเจออีกมากมายภายหลังจากที่เราทิ้งขยะอิเล็กทรอนิกส์ไปโดยไม่สนใจไยดี ทั้งการจัดการและการสร้างมาตรการการแก้ไข ซึ่งต่างก็เป็นอีกหนึ่งช่วงใหญ่ในวงจรชีวิตที่ขาดๆ เกินๆ ของ E-Waste 

การจัดการกับขยะอิเล็กทรอนิกส์เหล่านี้ในขั้นตอนต่อๆ ไปต้องการหลายสิ่งที่มากกว่าแค่ความรู้ ความตระหนัก และความเข้าใจ เพราะความทันสมัยและความพร้อมของเครื่องมือ ทั้งในขั้นตอนการคัดแยกชิ้นส่วนและการรีไซเคิลก็เป็นปัจจัยสำคัญที่องค์กรในประเทศของเรายังคงขาดแคลน ตราบใดที่ยังคงมีปัญหาเหล่านี้อยู่ในแต่ละช่วงของวงจรชีวิต ขยะอิเล็กทรอนิกส์ก็อาจก่อให้เกิดผลเสียต่อชุมชน สิ่งแวดล้อม และสุขภาพของเราได้อย่างมากมายมหาศาล

และหากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป อนาคตอันใกล้ก็คงจะเป็นแบบที่ใครบางคนบอกไว้ 

“ผลิตภัณฑ์เหล่านี้จะเปลี่ยนแปลงโลกไปตลอดกาล”

Recent Post

Close Menu